ر کعتان فی الع ش ق

نامه ی سفید

khalvatgah80 — Sat, 21 Jun 2008 15:39:20 GMT

سلام.

میخوام یه ماجرا بنویسم.ماجرایی که چند روزه حسابی من رو به خودش مشغول کرده. یه جورایی هردم بهم تلنگر میزنه.قضیه برمیگرده به زمان جنگ.داییم تعریف می کرد:

"ایام امتحانات پایان سال بود.دبیرستانی بودیم.همون زمان یه عملیات مهم داشت انجام می شد.چند تا از بچه ها بودند که همیشه با هم می رفتیم جبهه.ولی اون سری هرچی فکر کردیم دیدیم ایام امتحاناتمونه و وقت نیست بریم عملیات.یکی از بچه ها حسابی جوش آورد که چرا جبهه و جگ واسه رضای خدا رو به خاطر امتحان و درس ....

اون رفت و ما موندیم که امتحان بدیم. بعد از چند روز خبر شهادتش رو آوردن. حسابی بهم ریخته بودیم. تو همون حال و هوا یه نام از شهید برامون رسید که ظاهراً قبل از شهادتش پست کرده بود. همه با کلی انتظار و ذوق نشستیم ببینیم برامون چی نوشته.روی پاکت آدرس فرستنده و گیرنده رونوشته بود. و اضافه کرده بود "دانش آموزان کلاس چهارم تجربی دبیرستان علامه ملاحظه فرمایند" پاکت رو باز کردیم.... توی نامه هیچی ننوشته بود.سفید سفید بود. و این گویاترین حرفی بود که می تونست بهمون بزنه....فقط گریه کردیم.اون رفت و ما موندیم.یا به قول شهید آوینی : اون مون و زمان ما رو برد"

فقط اینو میدونم که این روزا به هر طرف نگاه می کنم احساس می کنم پر از نامه هایی هست که خدا و انبیاء و ائمه وشهدا و بزرگان و ... برام فرستادند.ولی وقتی بازشون می کنم که بخونم سفیده.انگار که دیگه .....

شرمنده ام خدا...............................................................

دوباره حرفهایم را فروخوردم و نگفتم.....

khalvatgah80 — Fri, 23 May 2008 16:54:18 GMT

امروز اومدم بنویسم.پر از ناگفته ها بودم.می خواستم از خیلی چیزا بگم.از ینکه چرا یه مدت نبودم.از اینکه چرا اومدم.از اینکه چقدر آدما متفاوتند.از اینکه چقدر فضاهای فکری با هم فرق می کنه.از اینکه نباید خیلی کارا کرد.از اینکه باید به جای اون نبایدا خیلی کارای دیگه کردو ... و... و.... .یه دنیا حرف داشتم.

اونقدر زیاد بود که مجال نوشتن نبود و اونقدر برای خودم مقدس بود که چشمامو بستم و برای خودم مرور کردم.... وقتی چشمامو باز کردم،صورتم پر از اشک بود...

..............................................................................................................

پاورقی۱: دیروز یکی یه چیزی گفت که از هر چی وبلاگ نوشتن بود بدم اومد.یه روزی به یکی یه کاری پیشنهاد دادم.اونقدر بچه بود که واسه خودش هزارجور تفسیرش کرد.نفهمید که همکاری یعنی چی.نفهمید که خیلی چیزااز خیلیا گذشته.نفهمید یهفرصت بود براش و ... .دلم واسه این فکر کوچیکش سوخت.خودم رو سرزنش کردم که چرا گزینشم اشتباه بود.و چرا فکر کردم همه مثبت می اندیشند؟

پاورقی ۲:پاورقی ۱ربطی به اصل پست نداشت.فقط یه پاورقی بود.همین....

زندگی یعنی.....

khalvatgah80 — Fri, 23 May 2008 16:37:44 GMT

زندگي يعني من، يعني تو، يعني من وتويي كه گاهي اوقات مال خودمان نيستيم. مي‌شويم‌ رؤيا و آرزوي يكي ديگر. مي‌شويم ستاره شب‌هايش اما به او چشمك نمي‌زنيم. يا كه نه آن لحظه اي‌است كه براي اولين بار بنيان دلمان لرزيد، آن روزها طعم زندگي را بهتر احساس مي‌كرديم. بعدها فهميديم به اين لرزيدن دل عاشق شدن مي‌گويند.
زندگي شايد فنجان قهوه خالي است كه نيتي مي‌كنيم، هنگامي كه فال را كه برايمان بازگو مي‌كنند زندگي مان را مي‌سازند و مي‌گويند، يكي از روزهاي زندگي‌ات، دل كسي را شكستي و به گريه‌اش در دلت خنديدي و آنقدر فكر پيروزي‌ات بودي كه يادت رفت روي دلش مرهم بگذاري و دل شكسته‌اش را بند بزني.زندگي شايد آن‌روزي است كه براي طلوع كردن دوباره خويش نيازمند كسي هستيم تا زندگي تاريك‌مان روشن شود. آن موقع است كه متولد مي‌شويم و به زندگي سلام مي‌كنيم. شكست‌هاي زندگي مان را جبران مي‌كنيم و به‌خود قول مي‌دهيم كه براي يكبار هم كه شده روي زندگي را سفيد كنيم و پيروز شويم. آن‌روز است كه سعي مي‌كنيم باور كنيم كه مي‌توانيم.

زندگي شايد آن روزي است كه آسمان هواي گريه داشت و ما از آن بيشتر. پس گريه كرديم تا به زندگي ثابت كنيم ما طاقت اين همه سختي را نداريم. مي‌توان گفت زندگي نامه‌اي است كه اگر قضا و قدر خوب آن را نپيچد، كلاف سردرگمي مي‌شود كه همه زندگي ختم به پيدا كردن سر كلاف مي‌شود. و ما غافل مي‌شويم از آن چيزي‌هايي كه داريم اما قدرشان را نمي‌دانيم يا كه نه آن چيزهايي كه نداريم و در به‌دست آوردن آنها سعي نمي‌كنيم و وابسته داشته‌هايمان شده‌ايم.

زندگي دوست داشتن كسي و چيزي است كه دوست داريم آن را به دست بياوريم. اما امان از آن روزي كه آن را به‌دست نياوريم، آن زمان است كه دلمان مي‌خواهد، زير نم‌نم باران پياده‌روي كنيم، تا عقده‌هاي دلمان خالي شود و كسي در اين باران اشك‌هايمان را نبيند، آن لحظه است كه احساس مي‌كنيم براي دقايقي زندگي كرده‌ايم.
زندگي روزي است كه وقتي كليد را در قفل در خانه مي‌چرخانيم بوي گل‌هاي رز از لاي در بيرون مي‌آيد و مي‌بينيم كه همسرمان امروز زودتر از ما به خانه برگشته است تا شگفت زده مان كند و بگويد تا آخر عمر دوستت دارم و با تو هستم.

زندگي شايد آن لحظه شيريني است، كه در كلاس درس معلم مي‌خواهد درس بپرسد و آمادگي جوابگويي نداريم و به محض اينكه اسممان را صدا مي‌كند زنگ مي‌خورد. يا آن پيرزني است كه روز و شب به اين فكر مي‌كند كه مرگ سراغي از او نگيرد و او بدون اينكه جمله‌هاي موفقيت آميز و اميدوار‌كننده بخواند به زندگي اميد وار است.
زندگي شايد آن‌روزي است كه، خبر مرگ عزيزمان را مي‌شنويم و باور نمي‌كنيم، پيش خود مي‌گوييم كاش آنچه شنيده‌ايم كابوسي بيش نباشد. در اين زمان مي‌گويند كه مي‌توانيم با قلب او زندگي را به فردي هديه دهيم. آن زمان است كه قلب او در سينه كودكي شروع به تپيدن مي‌كند و ما در پوست خود نمي‌گنجيم چرا كه زندگي را به فردي هديه داده‌اي و صداي قلب عزيزمان را دوباره مي‌شنويم

زندگي آن چرخونكي است كه گاهي لجبازي‌اش مي‌گيرد و مي‌گويد بچرخ تا بچرخيم. و آن‌روز است كه مهلت ماندن تمام شده و بايد برويم اما كسي كه منتظرش بوديم نيامده است!

زندگي روزي است كه به دنيا مي‌آييم، همه شاد هستند و جشن و سرور به پا مي‌كنند و ما گريه مي‌كنيم. روزي كه مي‌خواهيم از دنيا برويم اين دفعه ما به آنها مي‌خنديم و آنها گريه مي‌كنند.
و آخر اينكه، زندگي كردن شايد در ارتفاع زيستن يا كه نه به اميد نگاهي زيستن، يا كه نه براي رضاي خدا زيستن است. شايد حرف‌هايي است كه مي‌زنيم ولي به آنها عمل نمي‌كنيم

(این متن خلاصه ای بود از مطلبی در همشهری)

رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی

khalvatgah80 — Wed, 21 May 2008 17:56:21 GMT

به نام خدایی که داناترین و عاشق ترین است

"خدایا تقدیرم را زیبا بنویس،تقدیری خوش آیند....تا هرآنچه تو زود می خواهی من دیر نخواهم و هرآنچه را که تو دیر می خواهی من زود نخواهم"...

فضای بغض چه قدر امشب سنگین است. امشب دیگر برای اشکهایم به بهانه نیاز نیست؛که من خود بهانه ی باران چشمهای خویشم و حتی دوستان.

چه قدر فاصله ی روزهای آرزوها کوتاه است.وقتی که شنفتم حتی نتوانستم بیتاب شوم.چرا که خود کرده را تدبیر نیست... خودم را دلداری دادم که فرصت ابراز نبود ولی نیک می دانستم و می دانم که فرصت بود اما جرأت نبود... ومن چه قدر به کودکیهایم و جسارتهایش حسرت خوردم.ای کاش فقط یک بار دیگر آن جسارتها به دیدارم می آمدند تا یکبار این غرور توأم با شرم را درهم شکنم و صادقانه حرف دلم را بزنم تا یک عمر حسرت زده ی گذشته ام نشوم.

و چه قدر این موسیقی ملایم اکنون متناسب حالم است. امروز احساس کردم ناتوان تر از آنی هستم که گمان می کردم.

تک درختم سوخت.... بگذار جنگل هم بسوزد...................

دروازه ی حوصله ام امشب بسته است.مدتها بود اینقدر احساس نیاز به سکوت پیدا نکرده بودم.سکوت ،موسیقی لایت و شعله ی شمعی... و من به شمع می نگرم و میفهمم که چقدر من و شمع با هم همدل شده ایم....

سخت تر از همه آن است که خود را بی تفاوت نشان دهی...انگار نه انگار که کاخ آرزوهایت بر سرت ویران شده است.بغضی که بر گلویت چنگ می اندازد را پشت لبخندی زورکی پنهان کنی تا دیگران ندانند که درون تو چه آشوبی به پا شده است و تقاص اهمال های آنها را تو باید تا عمر داری پس بدهی.... و چقدر فضای حادثه سنگین می شود وقتی تو در خلوت خود به آنچه پیش آمده است می اندیشی و ناخودآگاه گونه هایت خیس می شود و تو به دنبال مقصر می گردی تا کمی از بار را به دوش او بیندازی و به هر سو که می نگری و هرچه خاطراتت را ورق می زنی جز خودت کسی را برای این ماجرا مقصر نمی یابی....

می گویند خدا در قلبهای شکسته است. و من می گویم صفای ادب در قلمهای شکسته است و قلم شکسته ام را این بار بر میدارم و می بینم...جوهرش خشکیده...

آنچه شکست عمود خیمه ی رویاهای من بود......

با مداد کودکیم پشت برگه های دفتر املای زندگیم که از آن تک گرفتم،می نویسم : stop و آن را بر دریچه ی قلبم می زنم و آن را برای ابد لاک و مهر می کنم ..... .

موسیقی می خواند:

به سراغ من اگر می آیید...نرم و آهسته بیایید که مبادا ترک بردارد...چینی نازک تنهایی من.....

پریشانی حالم را از پریشانی نوشته هایم می فهمید...

ای کاش هیچ وقت لبخندت را ندیده بودم... در نمازم انحنای محراب را به آن لبخند تشبیه کردم... همان محرابی که اولین نماز بلوغم را در مقابل آن خواندم و قسم خوردم که همیشه عاشق بمانم...همان محرابی که سنگش را شکستند... . و من بر تکه سنگی از محراب لبخند تو تا ابد سر از سجده بر نخواهم داشت...

کفشهایم کو؟.....

چه کسی بود صدا زد ،سهراب...آشنا بود صدایش...

باید امشب بروم...من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم...حرفی از جنس زمان نشنیدم...هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود...هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت...

باید امشب بروم...باید امشب چمدانی را که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم ،وبه سمتی بروم که درختان حماسی پیداست...

رفتی....این دل عاشق را شاعری پریشان کردی و رفتی...رفتی و رفتن تو آتش نهاد بر دل من...

کاش هیچ وقت ندیده بودمت...

نشنیده بودمت...

کاش.... کاش نمی رفتی...صبرکن ...قبل از آنکه بروی ، تو بگو ................خانه ی دوست کجاست؟

بذل عشق!!

khalvatgah80 — Mon, 19 May 2008 10:30:18 GMT

بسم رب الفاطمه

این روزها هر طرف را می نگرم فاطمه می بینم.چه ایام فاطمیه ی زیبایی....

ویژگیهای فاطمه را در ذهنم مرور می کنم:

صبور، صادق،مهربان،مومن،بنده ی خوب خدا ، دلسوز، مصمم ، با گذشت،.... هرچه بگویم کم است. فاطمه را نمی توان به وصف نشاند.چون به قول شریعتی "فاطمه،فاطمه است"...

و این ایام برای فاطمه شدن بهترین زمان است. هر ویژگی فاطمه دریایی از معرفت است. به هرکدام که خود را نزدیک کنیم صدها گام جلو افتاده ایم....

کاش خودخواه نباشیم...کاش سالی حداقل یکبار در این ایام فاطمیه خود را به قضاوت بنشینیم و مرور کنیم. و عادلانه در نزدیکی به اخلاق فاطمه- این بنده ی خداگونه- به خودمان نمره بدهیم...

فاطمه کسی است که می گوید "اول همسایه بعد خانه"

فاطمه کسی است که صبور است و مادر پدرش می شود.

تابع اخلاق فاطمه برای گفته های دیگران ارزش قائل است.به راستی چرا بعضی از ما گمان می کنیم همیشه باید آن چیزی بشود که ما می خواهیم.آن چیزی که ما میگوییم و ... .

بیایید فکر کنیم.بیشتر فکر کنیم. ببینیم چگونه از منیت ها، رها شوییم؟ چگونه عشق را در لحظه لحظه هایمان جاری سازیم. عشق را به زنجیر نکشیم.فاطمه وار بذلش کنیم.هدیه بدهیم. اگر عشق بورزیم دیگران هم به ما عشق خواهند ورزید.طبیعت عشق خواهد ورزید و در نهایت عشقمان به خودمان بازخواهد گشت و زندگیهایمان را مقدس خواهد کرد.ماجرای گردنبند حضرت فاطمه را شنیده ایم و خوانده ایم. همان گردنبندی که بخشید و به باز به حضرتش بازگشت.

بیایید آنچه که خوانده ایم را بفهمیم.جاری سازیم.و از آموخته هایمان لذت ببریم....

فاطمی باشیم.

---------------------------------------------

پاورقی:

۱- هزار وعده ی خوبان یکی وفا نکند...

۲-

۳-التماس دعا

جهالت دینداران ... عداوت دنیامداران

khalvatgah80 — Sun, 18 May 2008 17:31:14 GMT

خدایا....

خنجر جهالت کندتر از شمشیر عداوت نیست...ما را از شر جهالت دینداران و عداوت دنیا مداران حفظ فرما.

امروز یه بنده خدایی که خیلی مقدس مآبی میکنه و به باطنش خدا عالمه یه چیزی گفت به گمان خودش از روی نصیحت برادر مومن. یه نگاهی بهش کردم میخواستم خیلی چیزا بهش بگم...ولی دلم براش سوخت... از خدا خواستم که از جهل مرکب به وادی عشق هدایتش کنه.

فکر می کنم بعضی وقتا آدما داده های ورودی رو بد پردازش می کنند.نمی دونن چی رو باید کجا بذارن.شاید یه جور ویروس باشه.ویروس جهل مرکب.خدایا خودت براشون آنتی ویروسش رو نصب کن....

--------------------------------------

پاورقی: منظورم از پست قبلی خدای نکرده این نبود که من خوبم و بقیه بد.من خاک پای بندگان و حتی مخلوقات خداوند هم نمیشم.اصلاٌ من کی باشم که بخوام همچین جسارتی بکنم؟...

اوس کریم کارش خیلی درسته... صفاشو عشقه

سلام... چی بنویسم؟

khalvatgah80 — Sat, 17 May 2008 17:34:33 GMT

سلام....

گفتی بنویس... خواستم بگم نه...ولی حافظ گفت:

"مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم.... هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم "

گفتم : چشم...سمعاً و طاعتاً

تو بگو از چی بنویسم؟از کی؟ از کجا؟ یه نگاه به دور و برت بنداز... این چیزا رو مگه میشه با نوشتن گفت؟

" درد" رو از هر طرف که بنویسم باز هم همون میشه: "درد".

گاهی سکوت گویاتر از تکلم و فریاد است ....

به قول علی محمد : یه چیزایی هست که باید با نگفتن بگیشون..مثل بی گناهی حضرت مریم میمونن...

در و دیوار این جامعه پر از تابلوهاییه که روی همشون درد نقاشی شده. درد رو نباید نوشت بلکه باید چشید،باید مزه کرد... باید خورد... مثل سیلی... همون سیلی ای که 1400 سال پیش یه زنی تو کوچه های مدینه خورد و صدای اون سیلی هنوز که هنوزه چینی قلبها رو میشکنه... به شرطی که هنوز قلبهامون شکستنی باشن..نه از جنس سنگ... و اون وقته که آدم یادش میاد:"ان الله فی قلوب المنکسرین" خداوند در قلبهای شکسته است...

همون سیلی ای که وقتی امشب توی سعادت آباد دیدم هوادارای پرسپولیس به بهونه ی بردن تیمشون در اولین شب فاطمیه چه هلهله ای به راه انداختن احساس کردم داغیِ ِ اون سیلی روی صورتم نشست... شاید خیلیهاشون نمی دونستن...شاید هم برای خیلیها مهم نبود... اصلاٌ دیگه این روزا چه اهمیتی داره که هزار و چهارصد سال پیش توی یه کوچه تو مدینه چه اتفاقی افتاده....و من یاد مظلومیت مادر افتادم که هنوز....

---------------------------------------

پاورقی 1 : راستی فکر میکنی اون کودک بادکنک فروش دور میدون ،امروز چندتا بادکنک قرمز بتونه بفروشه؟یعنی ممکنه امروز خوشحال بره خونشون؟فکر میکنی پولی که بدست میاره رو چیکار کنه؟مرهم کدوم زخم زندگیش بکنه؟

پاورقی 2- به قول دوستی:

...رنگی که می پسندم از رنگهای دنیا یک لقمه زرد کم حال در سفره های هرگز

نفرین به هرچه آبی نفرین به هرچه قرمز

شاید خداحافظ

khalvatgah80 — Sun, 13 Apr 2008 18:47:52 GMT

شاید دیگه ننویسم...یکی هست که میدونه چرا...

زرد عشق...مثل حلاج

khalvatgah80 — Sun, 13 Apr 2008 10:36:31 GMT

عاشق نشدی وگرنه میدانستی....

پاییز بهاریست که عاشق شده است

بهار زندگی

khalvatgah80 — Thu, 10 Apr 2008 18:08:08 GMT

در بهار زندگي رفتي سفر تو بي خبر
اي مانده بر كاشانه ام جاي تو خالي

نازنين دردانه ام نشكن دل ديوانه ام
اي در خزان خانه ام جاي تو خالي

من كه خود يار توام از جان خريدار توام
اي نازنين از من چه خواهي؟
بر تو من رو كرده ام با عشق تو خو كرده ام
ديگر جز اين از من چه خواهي؟

بي تو آهنگ محبت در فضاي خانه من مرده آری
ناز دلبر
قاب عكس پر غباري پيش چشمم از تو دارم یادگاري
ناز دلبر

اي دو چشمت آسمان آرزوهاي محالم
پر نگيرم تا غم تو مي زند سنگي به بالم
اي گشوده بي خبر همچون پرستو بال و پر
تانا كجا كردی سفر آخر كجايي؟

انتظار من مگر هرگز نمي آيد به سر
كي سوي من اي همسفر پر مي گشايي؟

بهترين تصوير عمرم عکس ناز نازنيني از نخستين ديدن توست
خوشترين آهنگ عمرم يادگاري دلنشين اولين خنديدن توست

كاش بيايي از سفر تا من به عشق با تو بودن پر درآرم
ناز دلبر
كاش تو باشي پشت در تا من به شوق در گشودن پر درآرم
ناز دلبر

اي دو چشمت آسمان آرزوهاي محالم
پر نگيرم تا غم تو مي زند سنگي به بالم
اي گشوده بي خبر همچون پرستو بال و پر
تانا كجا كردی سفر آخر كجايي؟