سلام.توی پست قبلی در مورد اینکه گاهی اوقات مغز ما به دلیل انبوه اطلاعات بیفایده و بی ربط به هم امکان دریافت ورودی جدید رو نداره صحبت کردم. اما در این پست میخوام در مورد یه نکته ی بسیار مهمتر و یه نتیجه ی اخلاقی مهم تر براتون بگم.امیدوارم مفید باشه:

* ببینین دوستان من، نظام عالم یه جوری همه چیزش به هم مربوطه.البته این یه موضوع کاملا واضحه چون حکمت خدا اینو اقتضا می کنه که همه ی کاراش بی عیب و نقص باشه و در حد اکمل باشه.

** دنیا پره از خوبیها و توفیقاتی که خدا برای ما قرار داده تا بتونیم مسیر کمال خودمون رو به نحو احسن طی کنیم. به قول یه اندیشمند: (ای بشر، کانون خوشبختی و بدبختی در دست خود توست؛ آینده همان است که امروز می اندیشی). یه جور دیگه بگم. فرض کنین توی یه رودخونه قرار داریم و به ما یه ظرف دادن که از طلاهایی که توی این رودخونه وجود داره پر کنیم.البته توی این رودخونه سنگهای بی ارزش هم زیاد وجود داره. بیرون از رودخونه به ازای هر چقدر طلا جمع کرده باشیم بهمون پاداش میدن. مسلمه که اگه سنگهای بی ارزش جمع کرده باشیم هیچ پاداشی گیرمون نمیاد. اگه ظرفمون رو از سنگای بی ارزش پر کنیم دیگه جایی واسه طلاها نمیمونه.

*** یه مثال دیگه: از آسمون بارون میاد. توی بیابون گیر افتادیم حسابی هم تشنه مونه. اگه آب نخوریم میمیریم. یه ظرف داریم. اگه این ظرفمون رو زیر بارون بگیریم پر از آب پاک وزلالی میشه که هم عطشمون رو رفع میکنه و هم از خوردن اون آب لذت میبریم. دقت کنین که در صورتی اون ظرف پر آب میشه که خالی باشه.

**** بعضی موقعها غر می زنیم که اصلا من هیچوقت توفیق ندارم کار خوبی انجام بدم. یا اینکه میگیم من بدشانسم. اگه لب دریا هم برم باید با خودم (روم به دیوار!)آفتابه ببرم!! و از این جور حرفا. یا اینکه : ما کجا و خونه ی خدا. یا اینکه :( نعوذ بالله) دیگه خدا هم ما رو فراموش کرده!! و از این جور حرفا.

***** حالا پازل بالا رو کنار هم بچینیم ببینیم چی در میاد:

دنیا پر از خوبیه و رحمت خدا از در و دیوار میریزه ، همه چیز توی طبیعت به هم ربط دارن ، طبیعت در مسیر کماله ، ظرف ما محدوده ، ما تشنه ی رحمت خداییم، دنبال پاداش، دست خودمونه که ظرفمون رو با چی پر کنیم ، آب و طلا یا سنگ و خاک؟

****** یه وقتای روح ما هم نیاز داره که از خیلی چیزای زائد و باطل خالی بشه تا فضای خالی برای دریافت خیر از طبیعت فراهم بشه و الا حتی اگه بخواییم هم نمیتونیم از این همه رحمتی که توی دنیا وجود داره بهره ای جمع کنیم. اگه چیزی جمع کنیم فایده ش به خودمون میرسه. پس روح ما هم نیاز داره که گاهی DISK DEFRAGMENTER واسش استفاده کنیم. تا یه موقع اگه قرار باشه توفیق نصیبمون بشه روح و قلبمون  ERORنده. کینه و نفرت و میل به گناه و ... میتونن از اون اطلاعات زائد و مضر باشن. دلمون رو ازشون خالی کنیم. بگذاریم که احساس هوایی بخورد.بدیها مثل یه ساعت شنی همونطور که دلمون رو پر میکنه،مغز و روحمون رو رو از خوبیها خالی میکنه.ماه رمضون فرصت خوبیه واسه اینکار. حالا برای اینکه این جور چیزای زائد و گاهی مضر وارد دل و روح و مغزمون نشن باید چی کار کنیم؟ راهنماییم کنین