سلام.

جمعها و تشکیلاتهای خاص رفتار مخصوص خودشون رو می طلبند. هر جاییکه آدم میره باید یه جورایی خودش رو با رفتار اونا وفق بده.منظورم ظاهر سازی و اینجور حرفها نیست.منظورم تناسب با شرایط موجود جامعه به عنوان یه عضوی از جامعه است.طرز صحبت کردن آدم، ادبیات کلامیش، طرز لباس پوشیدنش و... همه برای مخاطبمون مهمه.حالا این مخاطب ممکنه یه فرد باشه یا مجموعه ای از افراد.

حتما" همه ی ما دوست داریم همیشه خودمون باشیم.راحت.اونی که هستیم. ولی خوب شرایط جامعه این رو می پسنده...

ولی من یه جایی رو میشناسم که اصلا" مهم نیست چه لباس داری، چه جوری حرف می زنی،لهجه ات چیه،قیافه ت چه جوریه واز اینجور چیزا. وقتی میخوای اونجا تقاضا کنی نیاز نیست بگردی دنبال کلمات قلنبه سلنبه و خاص اداری که منظورت رو بیان کنی. اونجا مهم اینه که قدم جلو بذاری.یا نه اصلا نیاز به قدم گذاشتن هم نیست. اونجا میتونی چشماتو ببندی و توی دلت هر حرفی که داشتی بزنی. خیلی مهمه... آدم بره پیش پادشاه عالم بدون اینکه نیاز به وقت قبلی و تشریفات اداری داشته باشی. میتونی هر آرزویی که داری و هر گرفتاری ای که داری رو بیان کنی و منتظر جواب باشی. خودش میگه :منو صدام کنین تا جوابتون بدم. میگه اگه یه قدم بیای ده قدم میام.خلاصه اینکه خیلی بارگاه باصفایی داره. بارگاهش خیلی نزدیکه...همینجا توی دلمون، حتی اگه دلمون سیاه باشه. ولی یه جورایی نامردیه که پادشاه عالم، بارگاهش رو بسپاره دست ما و ما اون رو الکی آلوده کنیم و هر کس و ناکسی رو راه بدیم. اوس کریم خیلی لوطیه و بامرامه ممکنه حتی به رومون هم نیاره ولی خب در دیزی بازه .... .

حالا بیاین چشمامون رو ببندیم و یه سر بریم بارگاه ملکوتی حضرت الوهیت، به دلمون، رک و پوس کنده حرفمون رو بزنیم و بگیم اوس کریم از همون روزی که ما رو آفریدی ، به غیر از معصیت چیزی ندیدی، خداوندا به حق هشت و چهارت، زما بگذر شتر دیدی...ندیدی

امشب شب قدر است . مخلص همه ی شما که دلاتون رو واسه پادشاه عالم حفظ کردین.واسه من روسیاه هم دعا کنین تا آدم شدم... وارث آدم